Ter inleiding

Elst ligt in het Zuiden van Oost-Vlaanderen, op de overgang van de Vlaamse Ardennen naar de Zwalmstreek.
Administratief bestaat Elst niet meer. Sedert 01/01/71 is het opgegaan in de fusiegemeente Brakel.
Het gemeentehuis, gemeentesekretariaat en ‘champetter’ verdwenen. Daarna volgden degemeenteschool, het postkantoor en het klooster van "de Zusters van Elst”. Pastoor Herregods is wellicht de laatste pastoor in Elst. De vrije lagere school stelthet voorlopig nog goed.

En toch is ELST éénmaal per jaar dé ‘place to be’ in de Vlaamse Ardennen: De eerste zondag NA 9 februari zijn het er Geutelingenfeesten.

Wat geutelingen zijn, leggen we je in de volgende paragrafen uit.

Tot einde jaren ’30 werden geutelingen in heel watdorpen van de Vlaamse Ardennen gegoten, steeds in de periode rond Lichtmis (Louise-Marie, Maarke). Elk gezin maakte zijn ketel deeg klaar en droeg die naar de dichtstbijzijnde oven, veelal vergezeld van een fles ‘Balegemsen’ (jenever).
De gieters goten ketel na ketel en… fles na fles.
Het vuur in de oven, het gevoel van ‘het onder mekaar zijn’, had iets magisch, iets spiritueels, zeker met die Balegemsen.
Kort vóór WO II had ongeveer 50 % van dehuisgezinnen in Elst één of meer koeien en werkte het merendeel van de inwoners thuis. Zeker de vrouwen. Door het verdwijnen van de huisarbeid en dekeuterboertjes, raakten de geutelingen in de vergeethoek.
In 1972 goot de jeugd van Elst in de weinige ovens die toen nog niet ingevallen of afgebroken waren, een paarhonderd geutelingen.
In februari 1981 ontstond het GEUTELINGENCOMITEE.De op sterven na dode geuteling is thans springlevend.
In 1995 werd hij door de C.N.A.C. (Conseil National des Arts Culinaires) uit Parijs opgenomen in de lijst van unieke streekspecialiteiten in Europa.
 
 
Volgende:
Apollonia